Dom Seedorn 

 

W 1920 roku berliński fabrykant szkła Modler, kazał wybudować dla swej przyjaciółki dom Seedorn. „To było czworokątne pudło, które nieładnie sterczało w powietrzu” – tak opisał to mieszkający na wyspie pastor Arnold Gustavs. Gmina żądała estetycznych poprawek i tak dobudowano jeszcze dwie małe werandy, wykonano czterospadowy dach. Ponieważ okolice domu porośnięte były rokitnikiem, dom nazwano „Seedorn” (Rokitnik).

Gerhart Hauptmann, który odwiedził wyspę po raz pierwszy w czasie swojej podróży poślubnej w 1885, nocował wraz z trzema przyjaciółmi w domu Schliecker w Kloster. Własnie tam napisał wiersz  „Mondscheinlerche”
( „Skowronek w świetle księżyca”) i właśnie tej nocy zakochał się w wyspie. Ta miłość przetrwała całe życie, od tego czasu spędził tam wiele letnich miesięcy – jednakże nigdy ze swoją żoną Marią, lecz ze swoją ukochaną, późniejszą żoną Margarette Marschalk. Poczatkowo Hauptmannowie mieszkali w Gasthof Freese w Vitte (1896), później u Oskara Kruse w Lietzenburgu ( 1916-1920), a następnie w „Domu nad morzem” u rodziny Sydow(1921-1924). W latach 1926,1927 i 1929 mieszkali w domu Seedorn w Kloster. Bliskość morza i piękny widok na wyspę z tego domu urzekły Hauptmannów.W 1930 roku  Hauptmann zakupił dom i zaraz zimą 1930/1931 kazał dostawić przybudówkę. Sam wykonał szkice a wykonanie zlecił drezdeńskiemu architektowi Arnulfowi Schlecher.
Marzenie Hauptmanna o własnym domu na wyspie spełniło się, gdy pisarz miał 68 lat. Do 1943 roku ( z wyjątkiem 1939) Hauptmannowie spędzali  w swoim domu na wyspie letnie miesiące, najczęściej od czerwca do września . Były to dla pisarza miesiące owocnej pracy i dobrego samopoczucia.
Z okazji obchodów 10-tej rocznicy śmierci pisarza w 1956 r., dom został otwarty jako miejsce pamięci a w kolejnych latach (1975/76, 1980/81, 1987, 1992 i 1997) poddany gruntownym pracom renowacyjnym. Gerhart Hauptmann pochowany został na małym cmentarzu znajdującym się na wyspie w Kloster.

Można podziwiać także cenne dzieła sztuki: Tors Chrystusa z XIII w.,
włoski krucyfiks z XV w.,  rzeźbę Georga Kolbe i maskę pośmiertną Ernsta Rülke.